م-ت:
شهادت می دهم آقا
هنوز بدنش گرم بود
نفس نفس می زد
می خواست چیزی بگوید انگار
زبانش می چرخید، واژه های گنگ  همچون صدای مرده ریگی بر کف هاون به گوش می رسید
چیزی شبیه صدای اذان 
نومید کننده و عریان از زندگی
اتاق بویی نا می داد
در حوالی پنجره کتابی باز بود
" سه قطره خون " هدابت بود
کتاب در بی حوصلگی عصرانه  خمیازه می کشید و کاری نداشت که مرگ در چند قدمی اش چه غوغایی کرده
بوی گاز در آشپزخانه پیچیده بود
نه لبی برای بوسیدن پیدا می شد
نه آغوشی برای فشردن
بیشتر مضمون قرآن لب گور را داشت
با طعم حلوای پرچربی
در ظهر گندیده تابستان 
شهادت می دهم آقا
من مرگ را به تجربه دیده ام
صورت های کبود را
چشم های بی سو را دیده ام
دارها به تعداد لازم
تیرها به تعداد لازم
داریوش و پروانه
گورستان خاوران
محمد مختاری را دیده ام
من مرگ را دیده ام
با بی حوصلگی   می آید
عبوصانه می آید
در را می بندد و پشت سرش را هم نگاه نمی کند
جان دادن آدمها را نگاه نمی کند
انگار دلش نمی آید
شهادت می دهم
کار خودش است
حالا هم در شهر پرسه می زد ، دنبال قربانی بعدی اش 
همه چیز از گور او  بلند می شود
گور مرگ
تو را به جان انسانها بازداشت اش کنید
اعدامش کنید

س.س: کاروان اعزامی ایران به المپیک در آستانه یک افتضاح تاریخی قرار دارد. امیدداران کسب مدال یکی یکی حذف می شوند و افرادی که انتظار می رفت شگفتی ساز باشند جز شکست سنگین چیزی به بار نیاورده اند.
حمید سوریان امید اول کاروان ورزشی ایران برای کسب مدال طلا که مسئولان کمیته المپیک روی او حساب جدی باز کرده بودند امروز از کسب مدال برنز هم بازماند.
آرش میر اسماعیلی که چند سالی است به واسطه روحیات مبارزه جویانه اش در برابر اسرائیل و شعارهای سیاسی اش به آب و ونانی دست پیدا کرده، امسال با بد شانسی مواجه شد و حریف اسرائیلی به پستش نخورد تا با انصراف برای چند سال دیگر بازار گرمی کند. در نتیجه به ناچار وارد گود شد و برخلاف انتظار مسئولان کاروان ایران از گردونه رقابت ها حذف شد.
حاجی آخوند زاده دیگر جودوکار ایرانی که خیلی ها برای وی لااقل یک برنز کنار گذاشته بودند دیگر حذف شده ایران بود.
این وضع رشته هایی بود که امید کسب مدال داشتند. ورزشکاران دیگر رشته هایی که نه برای کسب مدال بلکه برای بازی های زیبا و یکی دو موفقیت کوچک به المپیک اعزام شده بودند از برآوردن کمترین انتظارات هم عاجز ماندند.
به عنوان نمونه هما حسینی پرچمدار کاروان ایران که در پکن معلوم شد اهل شعار دادن سیاسی علیه آمریکا هم هست در گروه خود بین چهار نفر چهارم شد.
بدمینتون باز ایرانی در همان مسابقه اول باخت و حذف شد. یکی از دوچرخه سواران ایرانی حتی نتوانست از خط پایان عبور کند. دیگر ورزشکاران ایرانی هم بدون آن که نتیجه قابل توجهی کسب کنند یا در مراحل بالا حذف شوند همان ابتدای کار با نتایج ضعیف حذف شده و به یک توریست معمولی در پکن تبدیل شدند.
مفتضحانه ترین اتفاق ممکن در کاروان ایران، وضعیت شناگر ایرانی بود. خیلی جالب است آقایان به خاطر عدم حضور در مسابقه ای که ورزشکار اسراییلی در آن شرکت داشت مانع حضور شناگر ایرانی در مسابقه شدند اما حتی جرات ابراز آن را نداشتند و در داخل کشور هم از ترس آن که خبر به پکن برسد اعلام کردند به خطر بیماری از حضور در مسابقه انصراف داد.
من نمی دانم این نوع انصراف دادن و با ترس و دروغ و هزار جورفریبکاری دیگر به چه درد ملت فلسطین می خورد!
در هر صورت هرچه هست فضایی از یاس و ناامیدی کاروان ورزشی ایران در پکن را فرا گرفته و تماشاگران ایرانی هم از دنبال کردن مسابقات ناامید شده اند.
وضعیت نامناسب پیش آمده، کاروان ورزشی ایران را در بدترین وضعیت خود طی چند المپیک اخیر قرار داده است. ضمن این که عدم کسب مدال تا این لحظه بر استرس دیگر ورزشکاران اضافه کرده و شرایط روحی سنگینی برایشان ایجاد کرده است.
با در نظر گرفتن این که ملی پوشان کشتی آزاد ایران ضعیف ترین کشتی گیران سال های اخیر را تشکیل می دهند، وزنه برداری ایران به دور از آمادگی لازم به مسابقات اعزام شده اند و هادی ساعی هم در پی حضور در شورای شهر تهران، آن تکواند کار آماده و جنگنده نیست از حالا باید آمادگی نتایجی به مراتب ضعیف تر از این را هم داشت.
در این شرایط به نظر می رسد احسان حدادی(پرتاب دیسک) و امین نیک فر (پرتاب وزنه) و فردین معصومی(کشتی آزاد) از معدود ورزشکاران آماده ای باشند که تا حدودی شانس کسب مدال دارند. در مورد بقیه ورزشکاران از جمله بوکسورها و کشتی گیران فقط باید به شگفتی و دعا امید بست. از تنیس روی میز و بسکتبال و دو میدانی هم که کسی انتظار زیادی ندارد و همه این ها در شرایطی اتفاق می افتد که کاروان ورزشی ایران به نسبت دوره های قبل تعداد بیشتری ورزشکار راهی مسابقات کرده است.
البته طبیعی هم هست.از ورزشی که مسئولانش به جای تدارکات و آماده کردن ورزشکاران، به ریش فوتبالیست ها گیر می دهد و خالکوبی بسکتبالیست ها را نکوهش می کنند و دنبال رجز خواند در برابر ورزشکاران اسراییلی و جا خالی دادن هستند، از این بیشتر نباید انتظاری داشت!
تدابیر آقایان فعلا ایران را در آستانه بزرگترین افتضاح ورزشی چند سال اخیر قرار داده است.

دولت احمدي نژاد براي عموم شهروندان اگر يادآور سختي ها و ناخوشي هاي سه سال گذشته است، براي مهجاد معنا و مفهوم ديگري دارد. عمر دولت نهم با عمر مهجاد گره خورده است و ما هرچه به قد و قواره اين دولت نگاه مي كنيم ياد عمر مهجاد مي افتيم.
سه سال پيش در اين ايام وقتي كه محمود احمدي نژاد مشغول سنجش نفرات كابينه اش بود ما هم بي هماهنگي، مقدمات راه اندازي وبلاگ را مهيا مي كرديم. در نهايت روزي كه احمدي نژاد دولت را از خاتمي تحويل گرفت مصادف شد با روزي كه ما مهجاد را راه انداختيم؛ به همين خاطر است كه هر چه از عمر دولت احمدي نژاد مي گذرد بر عمر مهجاد اضافه مي شود و سپري شدن دولت احمدي نژاد ما را به ياد بزرگ شدن مهجادمان مي ندازد. 
عكس: سالگرد جشن تولد مهجاد، مرداد 1385، كافي شاپ آق بانو

چراغ های خاموش، نامی که یک سال زیر لوگویش وبلاگ نویسی کردیم ، حال و هوای ما در آن روزها را می رساند.روزهایی که واقعا چراغمان خاموش بود. اما تصویر فانوسی روشن  نیز در گوشه وبلاگ گذاشته بودیم تا یادمان باشد که به قول بودا به جای لعنت کردن به تاریکی بهتر است شمعی روشن کنیم.با خودمان عهد کرده بودیم که وبلاگ را جایی کنیم برای نوشتن از آن چه در روزنامه ها نمی شد نوشت. برای آن چه که زیر تیغ سانسور می رفت . قلم قرمز سردبیر سلاخی اش می کرد اما دریغ که هر چه گذشت روح خبیث سانسور را در فضای سایبر هم حس کردیم. برخی زمان ها نوشتن یک پست چند خطی دردسری چند هفته ای به دنبال داشت.فهمیدیم وبلاگ آن فضای امن و بی دردسری نیست که فکرش را می کردیم.به ناچار تن دادیم به سانسور و یکی از اصول اساسی خود را زیر پا گذاشتیم . اصلی که بر اساس آن قرار بود " بی شائبه سانسور و ترس " وبلاگ نویسی کنیم. اما سرمان به سنگ خورد. بی خیال وبلاگ نویسی بی سانسور شدیم. حالا به خود سانسوری عادت کرده ایم. مهجاد حالا بیشتر از گذشته می ترسد. بیشتر از گذشته مصلحت سنجی می کند.اما باز هم دوستان مدام نصیحت می کنند که آهسته تر . 
آهسته رفتن را کمی آموخته ایم. ترسیدن را  بلد شده ایم. خودسانسوری را هم که دیگر استادش هستیم.
حالا دوستان ، مهجاد دست به عصا راه رفتن را خوب یاد گرفته است ولی همچون هر وبلاگ نویس دیگری در این سرزمین گل و بلبل روزی را آرزو می کند که عصایش را به کناری پرت کند و تا می تواند بدود.
پی نوشت : این پست را به مناسبت سالگرد تولد مهجاد ، واقعا مهجادی نوشتیم. چند پاراگرافی را مه نوشت و چند پاراگرافی را جاد. برخی دوستی ها از آن گونه اند که زنگ زمان غباری بر دامنشان نمی نشاند .

م- ت :
ياد آر ز شمع مرده ياد آر
اختر به سحرشمرده يادآر

يعقوب مهرنهاد ، نام آشنايي نبود براي روزنامه نگاران پايتخت نشين.هنوز نمي دانم كه او به درستي كه بوده است و چه كرده است اما ديگر مهم نيست. او ديگر نيست.در ميان ما نيست.نفس اش بند امده است .هم امروز صبح كه ما در خواب بوديم. در محوطه زندان زاهدان ، دارش را برپا كردند ، عبوسانه نگاهش كردند ، چشمانش را بستند ، زير پايش را خالي كردند و آنقدر نفس نفس زدن اش را بر بالاي طناب به نظاره نشستند تا صورت اش به تمامي كبود شد.
امروز مثل تمام  صبح هاي ديگر بود .همان صبح ها كه ما در خوابيم و نفس ها بالاي طناب از شماره مي افتند. صورت ها  كبود مي شوند .دارها برپا مي شوند.
امروز مثل ديروز بود .مثل فردا. 
امروز مثل شعر شامل بود .همان كه نجواي اعداميان را روايت مي كند .  "نمي خواستند بميرند يا پيش از آن كه مرده باشند بار خفتي بر دوش برده باشند".
  يعقوب مهرنهاد ترجمان همين شعر بود . او را نمي شناختم. اما صوراسرافيل را ميشناختم ، محمد مسعود را ، اكبر گنجي را .
فرقي ميان اين ها نيست .  همه از يك قبيله اند.