م-ت :روايت شوق انگيز بهنود از بي بي سي فارسي را كه خواندم، حال آن طوطي را پيدا كردم در حكايت طوطي و بازرگان.همان  كه دنبال راهي براي رفتن به هند بود.آنجا كه طوطيان آزادانه آواز مي خوانند و  بي هراس در آسمان پرواز مي كنند.يكباره حس كردم چقدر دوريم ما از دنياي آزادي اخبار.تحريريه هاي بي رمق تهران كجا و شور و شوق بچه هاي بي بي سي فارسي كجا. دلم خواست آن جا باشم. نه به خاطر لندن كه دوستش دارم و هنوز ديدمش،نه به خاطر پول و اعتبار، به خاطر  آن اتاق ها كه از داد و فرياد خبرنگاران، صدا به صدا نمي رسد. به خاطر خبر.
راستش اين كه غبطه خوردم به حال بچه هاي بي بي سي فارسي.به ذوق و انگيزه شان غبطه خوردم.به اين كه هراس سانسور بالاي سرشان نيست، دادستاني حكم توقيف برايشان نمي آورد و تهديد و زنداني نمي شوند.
به بچه هاي بي بي سي تبريك مي گويم و خسته نباشيد. آنها دارند رسانه اي تاثير گذار  به دنيا مي آورند. يقين دارم كه بي بي سي به سرعت تاثير گذارترين رسانه فارسي زبان خواهد شد.
پي نوشت: ارشاد مي خواهد روزنامه نگاران وطني را بترساند كه با بي بي سي فارسي كار نكنند.متاسفم براي تصميم گيران فرهنگي كه خيال مي كنند هنوز هم مي توانند راه بي فرجام گذشته را طي كنند.