م - ت : حسرت به دل ماندم  در این 5 سال روزنامه نگاری که محض رضای خدا برای یکبار هم که شده حقوقم  را سر وقت بگیرم . از وقتی یادم می آید ،   برای گرفتن چندرغاز این در و آن در زده ام . بارها شده  که قید حق التحریرهایم را زدم. ترجیح دادم سکوت کنم و بگویم سگ خور . به خودم دلخوشی دادم که خیر سرمان مثلا داریم کار فرهنگی می کنیم.  اما حالا روی هم چند میلیون از این تحریریه و آن تحریریه طلبکارم و می دانم حتی یک قرانش را هم نمی توانم بگیرم . باز هم باید بگویم سگ خور. آن پدرسوخته ها که مثل ... از ما کار می کشند و پدرمان را درمی آورند عین خیالشان هم نیست که ما چطور بدون حقوق بایددو ماه و سه ماه و گاهی 6 ماه را  سر  کنیم . انها پشت نقاب آزادی  و کار فرهنگی  پنهان می شوند و هر وقت نوبت حقوق ما می رسد با بی شرمی تمام می گویند حسابشان خالی است .
ای خاک بر سر ما که ناچاریم با این آدمهای بی اعتبار کار کنیم . آدمهایی با جیب های پر که وقتی به ما می رسند ادای گداها را درمی آورند. قصه ملال آور پول های برباد رفته روزنامه نگاران بی پناه را از آن رو بازگو کردم که امروز یکی از همین حاجی های مطبوعاتی ، با بی شرمی تمام ، پول شش ماه کارمان را خورد و یک آب هم رویش . یاد زمستان که می افتم و سگ لرزهایی که برای رسیدن به روزنامه می زدم . یاد بدبختی هایی که برای پرکردن صفحه ای آبرو مند کشیدم ، کلافه می شوم.دیگر نمی توانم به خودم دلخوشی بیخود بدهم . می خواهم به همه این حاجی مطبوعاتی های بی شرم  بد و بیراه بگویم تا لااقل کمی سبک شوم.  می خواهم بگویم لیاقت شما همان است که توی  حجره هایتان بنشینید و از صبح تا شب سر آدمهای بی همه چیزتر از خودتان را کلاه بگذارید . می خواهم بگویم که بهتر است دست از سر ماجماعت بی پناه بردارید و روزی خود را جایی دیگر جستجو کنید . بروید سراغ یک شغل شرافتمندانه تر تا دامن مطبوعات از این که هست لکه دار تر نشود. بروید به جهنم و همه آن پول هایی که از ما به جیب زدید سگ خور .