نه... این قرارمون نبود
س.س: وبلاگ مهجاد کم جاذبه ترین روزهای خودش را می گذراند. اعتراف می کنیم که دیگر آن شور و نشاط سابق و البته شیطنت های قدیم را نداریم. محافظه کاریمان زیاد شده و ملاحظه این و آن را زیاد می کنیم. آن اوایل هر چه به نظرمان بد می رسید صادقانه می گفتیم و از خوبی ها نیز با شهامت دفاع می کردیم. این روزها اما به ملاحظه این و آن از ناراستی ها می گذریم و از نگرانی تهمت ها، از آنان که خوب می پنداریمشان دفاع نمی کنیم.
شیطنت های گذشته مهجاد در اوج دلخوری ها اما دلنشین بود. حالا اما مدتی است که دیگر خودمان نیستیم. هستیم، اما خود نیستیم. وقتی از گوشه و کنار می شنویم که فلانی و فلانی هم دستشان به وبلاگ ما می رسد و یک پست ساده زمین و زمان را علیهمان بسیج می کند قید نوشتن خیلی چیز ها را می زنیم. نتیجه این عملکرد، شده حال و روز مهدی خودمان که عملا بی خیال نوشتن شده و مطالب بی روح من که حس وبلاگ نویسی ام را ارضا نمی کند.
در ایجاد این وضعیت جدید البته ما به خودی خود مقصر نیستیم. بخشی از تقصیر به عهده خوانندگان مهجاد هم هست که در هر پی هر مطلب با زنگ و تماس و اس ام اس همه جوره هشدار می دادند که این چه مطلب است که در وب گذاشته اید! تند است و دردسر دارد و هزار مشکل برایتان درست می کند. مقصر دوستان و آشنایانی هم هستند که ما را مورد عتاب و خطاب قرار می دادن که چرا جوانی می کنید و چرا دست از شیطنت بر نمی دارید.
حالا مدتی می شود که مهجاد شده مدل دلخواه رفقا. نه کسی اظهار نگرانی می کند، نه کسی زنگ مضطرب کننده ای می زند و نه کسی هشدارمان می دهد. اما حال و روزمان شده همینی که می بینید. گاهی اوقات حتی خودمان هم رغبت نمی کنیم به مهجاد سری بزنیم و از احوالش با خبر شویم. خرابی کامنتدونی هم مزید بر علت شده تا دایره ارتباطمان با مخاطبان محدود شود. البته قرار بوده این مشکل آخری امروز و فردا حل شود. حوصله داشتید امتحانش کنید شاید بشود کامنت گذاشت.
خلاصه این که دلمان برای چراغ های خاموش و روزهای پر حس و حالش تنگ شده...
اسرار المهجاد: درد دل های امروز در تحریریه اعتماد منجر به نوشتن این پست شد. با حمیدرضا ابک از یک زاویه و بچه های فنی از زاویه ای دیگر. گویی این درد دل ها راه درد دل های وبلاگی را که خیلی وقت بود بسته شده بود باز کرد.
راستی خیلی وقت بود اسرار و این حرف ها هم نداشتیم و این خود دلیلی دیگر است بر ملاحظه کار شدنمان!
شیطنت های گذشته مهجاد در اوج دلخوری ها اما دلنشین بود. حالا اما مدتی است که دیگر خودمان نیستیم. هستیم، اما خود نیستیم. وقتی از گوشه و کنار می شنویم که فلانی و فلانی هم دستشان به وبلاگ ما می رسد و یک پست ساده زمین و زمان را علیهمان بسیج می کند قید نوشتن خیلی چیز ها را می زنیم. نتیجه این عملکرد، شده حال و روز مهدی خودمان که عملا بی خیال نوشتن شده و مطالب بی روح من که حس وبلاگ نویسی ام را ارضا نمی کند.
در ایجاد این وضعیت جدید البته ما به خودی خود مقصر نیستیم. بخشی از تقصیر به عهده خوانندگان مهجاد هم هست که در هر پی هر مطلب با زنگ و تماس و اس ام اس همه جوره هشدار می دادند که این چه مطلب است که در وب گذاشته اید! تند است و دردسر دارد و هزار مشکل برایتان درست می کند. مقصر دوستان و آشنایانی هم هستند که ما را مورد عتاب و خطاب قرار می دادن که چرا جوانی می کنید و چرا دست از شیطنت بر نمی دارید.
حالا مدتی می شود که مهجاد شده مدل دلخواه رفقا. نه کسی اظهار نگرانی می کند، نه کسی زنگ مضطرب کننده ای می زند و نه کسی هشدارمان می دهد. اما حال و روزمان شده همینی که می بینید. گاهی اوقات حتی خودمان هم رغبت نمی کنیم به مهجاد سری بزنیم و از احوالش با خبر شویم. خرابی کامنتدونی هم مزید بر علت شده تا دایره ارتباطمان با مخاطبان محدود شود. البته قرار بوده این مشکل آخری امروز و فردا حل شود. حوصله داشتید امتحانش کنید شاید بشود کامنت گذاشت.
خلاصه این که دلمان برای چراغ های خاموش و روزهای پر حس و حالش تنگ شده...
اسرار المهجاد: درد دل های امروز در تحریریه اعتماد منجر به نوشتن این پست شد. با حمیدرضا ابک از یک زاویه و بچه های فنی از زاویه ای دیگر. گویی این درد دل ها راه درد دل های وبلاگی را که خیلی وقت بود بسته شده بود باز کرد.
راستی خیلی وقت بود اسرار و این حرف ها هم نداشتیم و این خود دلیلی دیگر است بر ملاحظه کار شدنمان!
http://www.mahjad.net/cgi-bin/cms/mt-tb.cgi/476