شب کلافه کننده تهرانی ها
س.س: آن همه تبلیغات دولتی و تعریف و تمجیدهای شهری از عملکرد شهرداری و قوه مجریه در تجهیز پایتخت به انواع و اقسام تاکسی های شیک و دلربا و اتوبوس های تازه و فراوان، همه و همه رنگ باخت وقتی که اولین باران پاییزی به زمین رسید و وسایل حمل و نقل عمومی نایاب شد و خیابان های پایتخت کاملا قفل شد.
دیشب، تهران شرایط ویژه ای داشت، نه ویژه آنگونه که هاشمی رفسنجانی می گوید، بلکه ویژه آنچنانکه همه شهروندان فهمیدند و مردم حاضر در خیابان، آن را با تمام وجود حس کردند.
نمی دانم چه اتفاقی افتاد که اولین باران حسابی، تهران را به این حال و روز انداخت. شهر ما پیش از این باران زیاد به خود دیده بود. مسولان ترافیک شهری هم روزهایی سخت تر از این را تجربه کرده بودند اما هیچگاه خیابان های تهران تا به این حد شلوغ و به هم ریخته نبود. در خط ویژه اتوبوس ها، ترافیک ایجاد نشده و تا این حد رفت و آمد عذاب آور نشده بود.
دیشب البته اولین بارانی درست و درمانی بود که تهران پس از سهمیه بندی شاهد بود اما چه کسی پیش بینی می کرد باران پاییزی اینگونه تهرانی ها را به هم بریزد؟
کجا رفت آن همه تبلیغات پر طمطراق و چه شد آن همه تجهیز سیستم حمل و نقل عمومی؟ باران که پاییز امسال کلی ناز کرد و عشوه نشانمان داد تا چند قطره فرو بریزد؛ گویی نیک خبر داشت که ریزشش چه مزاحمتی برای تهرانی ها ایجاد می کند و چه بد و بیراه ها به دنبال خواهد داشت. شاید از همین رو بود «باز باران با ترانه» امسال دیر تر رخ نمود.
آیا قرار است در روزهای سهمیه بندی بنزین، پس از هر بارشی تهران به این حال و روز در آید و شهر فلج شود؟
و آشنایانشان را از بابت فرا رسیدن چنین روز مثلا خجسته و مبارکی آگاه می سازند، اما مهدی خان تاجیک دامت اضافاته، آنقدر تنبل خان شده که نه تنها سی و چند روز است مطلبی ننوشته، بلکه تنبلی چنان وی را احاطه کرده که حتی از تقریر دوخط مطلب محض رضای خدا در سالروز تولدش هم طفره می رود...
طبیعی است در این شرایط، خبرنگاران همسو، هر روزه با طعنه و کنایه دیگر همکاران روبه رو می شوند و منتقدان هم سایه اخراج بر بالای سر خود احساس می کنند.
دوستان بلاگر و بی نصیب ماندن برخی دیگر همچون ما، بسیار ضد انگیزه بوده و باعث می شود که سخت دست به کیبورد شویم و مطلبی بنویسیم.