همشاگردی چه سلامی؟چه علیکی
س.س: برای ششمین سال متوالی خدا را شکر می کنم که صبح اولین روز مهر ماه وقتی که چشم هایم را باز می کنم لازم نیست برای صف کشیدن و از جلو نظام مدرسه عزا بگیرم و توصیه های چندش آور آقای ناظم را تحمل کنم.
امروز که بچه های دبستانی را با روپوش های ساده در خیابان می بینم، نه تنها به حال و روز ان ها غبطه نمی خورم که برایشان تاسف می خورم که تا چند سال دیگر باید در این نظام فرسوده آموزشی وقت بگذرانند و به امید نشستن اندکی برف و تعطیلی مدارس، روزگار از سر بگذارانند.
اول مهرماهی که در آن از مدرسه و هر دو سیستم بی خاصیت نظام قدیم و نظام جدید خبری نباشد چه خوش مهر ماهی است. اما هرگز نمی توانم درک کنم، بزرگترانی که حسرت وار و نوستالوژی گونه از گچ وتخته حرف می زنند و یاد زنگ های تفریح و ساعات آموزشی را گرامی می دارند به چه دلخوشی و کدام خاطرات خوب، اینگونه آرزوی بازگشت به گذشته را مطرح می کنند؟
سمیه توحیدلو هم در این باره نوشته اما با نگاهی متفاوت از ما
امروز که بچه های دبستانی را با روپوش های ساده در خیابان می بینم، نه تنها به حال و روز ان ها غبطه نمی خورم که برایشان تاسف می خورم که تا چند سال دیگر باید در این نظام فرسوده آموزشی وقت بگذرانند و به امید نشستن اندکی برف و تعطیلی مدارس، روزگار از سر بگذارانند.
اول مهرماهی که در آن از مدرسه و هر دو سیستم بی خاصیت نظام قدیم و نظام جدید خبری نباشد چه خوش مهر ماهی است. اما هرگز نمی توانم درک کنم، بزرگترانی که حسرت وار و نوستالوژی گونه از گچ وتخته حرف می زنند و یاد زنگ های تفریح و ساعات آموزشی را گرامی می دارند به چه دلخوشی و کدام خاطرات خوب، اینگونه آرزوی بازگشت به گذشته را مطرح می کنند؟
سمیه توحیدلو هم در این باره نوشته اما با نگاهی متفاوت از ما
http://www.mahjad.net/cgi-bin/cms/mt-tb.cgi/421