س.س: تیتر یک امروز روزنامه اعتماد من را یاد مصاحبه مطبوعاتی جالبی انداخت که در پاییز دوسال پیش در ستاد نیروی دریایی ارتش برگزار شد و آن ایام من به عنوان خبرنگار اعتماد برای پوشش خبری عازم پادگان کوهک شدم. 
در گزارشی که فرناز حسنعلی زاده از نشست خبری فرمانده نیروی هوایی تهیه کرده، یادآور شده که از سال 82 تا به حال هیچ نشست خبری در نیروی هوایی برگزار نشده است. این نکته از آن جا جالب توجه است که کنفرانس های خبری فرماندهان ارتش در صورت برگزاری هم نکته قابل توجهی در بر ندارد. چرا که بخش اعظم آن به تهدید  و رجز خوانی می گذرد و جز ارائه کلیات و تعریف و تمجیدهای صوری، کسی اجازه پرسیدن سوالات چالش برانگیز را ندارد و حتی در صورت پرسیدن با جواب در خوری مواجه نمی شود. به همین خاطر است که مصاحبه های مطبوعاتی فرماندهان ارتشی اغلب به یک رپرتاژ آگهی شبیه است و تیتر یک شدن آن از جانب روزنامه اعتماد عجیب جلوه می کند.
اوج این قبیل مصاحبه های فرمایشی به گمانم همان دو سال پیش برگزار شد در نیروی دریایی ارتش.
آن هنگام دریادار کوچکی فرمانده بود که همین چند هفته پیش به شکل سوال برانگیزی در کمتر از دوسال پس از فرماندهی برکنار شد و خبر برکناری اش در کشمکش های سیاسی گم شد و کسی اصلا به حاشیه های آن توجهی نکرد. در آن کنفرانس خبری اتفاق جالبی افتاد که هرگز مانند آن را در هیچ جا ندیدم؛ به این شکل که در بدو ورود خبرنگاران به سالن، برگه ای به دست آنان داده شد و از خبرنگاران درخواست شد سوالات درج شده بر روی کاغذ را طرح کرده و هیچ سوال دیگری طرح نکنند!
سوالات خواسته شده البته خنده دار تر از اصل موضوع بود. سوالاتی از این قبیل:
*دستاوردها و پیشرفت های نداجا چیست؟
 *موضوع خدمات مردمی و مردمیاری نداجارا توضیح دهید؟  
*نگرش جدید به نیروی دریایی از سوی مدیریت جدید چگونه است؟
*تعمیق و ترویج دینداری و فرهنگ دینداری در میان کارکنان را توضیح دهید؟
و از همه بامزه تر سوالی که واقعا هنوز هم نمی دانم چه لزومی به طرح ان احساس می شد: " نیروی دریایی چه نگاهی به شورای حکام آزانس دارد؟" 
گویی حتما باید دراین زمینه اظهار فضلی صورت می گرفت و حرفی زده می شد! 
در نهایت پس از آنکه اکثر خبرنگاران از طرح سوال های اجباری شانه خالی کردند، خبرنگاران صدا و سیما به نقش تاریخی خود عمل کرده و یکی دو سوال پرسیدند. کار به جایی رسید که مسولان برگزاری برنامه پس از ناکامی در طرح سوالات اجباری خود، از کارمندان روابط عمومی خود خواستند سوالات را بپرسند و مجری برنامه با عصبانیت به خبرنگاران گفت: یعنی کسی از شما در مورد خدمات مردمیاری نداجا سوالی ندارد؟ کسی نمی خواهد در مورد ترویج دینداری در میان کارکنان سوالی بپرسد؟
خلاصه کار با همان وضعیت خاتمه یافت و از هر دو سو نارضایتی پیش آمد. فرماندهان از این ناراحت بودند که قلم به دستان چه جسارتی یافته اند که اوامر فرماندهی را نادیده می گیرند و خبرنگاران هم ناراضی از این که شعورشان به بازی گرفته شده و آن ها را در نقشی فرومایه دیده اند.
نمی دانم کنفرانس خبری دیروز فرمانده نیروی هوایی با چه حال و هوایی برگزار شد اما متن صحبت ها و تهدیدهای کلیشه ای جناب فرمانده به خوبی برایم روشن می کند که خبرنگاران در آن یکی دو ساعت چه لحظات کسالت باری را سپری کرده اند تا کنفرانس خبری خسته کننده به پایان برسد. به این صبر و آن کلیشه البته خرده ای نیست، گلایه اگر باشد بر انتخابی است که ویترین روزنامه را چنین اشغال کرده و با نادیده گرفتن مخاطبان خاص این نشریه، صفحه اول را به رپرتاژ آگهی آزار دهنده نظامیان مبدل کرده است.
نمی دانم موضوع از چه قرار است. شاید اگر دو سال پیش خبرنگاران را موظف به پرسیدن سوال های جهت دار می کردند امروز جسارت را به حدی رسانده اند که مدیریت روزنامه را به چاپ آن پرسش و پاسخ های بی خاصیت وادار کنند...هر چه باشد ارتش چرا ندارد!