س.س: همه در جستجوی ماه، ماه پشت ابر، ماهداماد منتظر پایان ماه رمضان، منتقدان، خندان از این همه موش و گربه بازی ها، آغاز ماه بادیدن ماه در وسط روز. آخر این چه ماهی است که ظهر هنگام دیده می شود؟
 یک ماه در آن سوی دنیا سه شنبه دیده می شود و یک ماه در این سوی پنج شنبه. قربان روی ماهش شوم، در هر دیاری یک روز رخ می نماید! فارغ از آن بالا بالاها، این پایین، هر کس به دنبال ماهروی خودش دوان است. ماهروها در کوی و برزن فراوان. هرکسی ماه خود را جستجو می کند. ماه بازاری است به جان خودم!
 اما ما که از این پایین بریده ایم و به ابزار رصد هم دسترسی نداریم، سر در آسمان به روایت حکومتی عمل می کنیم و در انتظار آن ماه کذایی، ابتدا جمعه را به عنوان روز اول رمضان، به حساب آوردیم. چه می دانستیم ....گول دفتر و دستکشان را خوردیم که امسال 150 گروه استهلال در سراسر کشور مستقر کرده اند، باخودمان گفتیم هرچه باشد این ستاد های استهلال هرچه که باشد و در هرکجا که باشد قطعا از این پشت بام ما معتبر تر است. دیگر فکرش را هم نمی کردیم که با آن همه برو بیا و ستاد و تشکیلات، کمیتشان باز هم لنگ بزند.
از همه بانمک تر نوشته سایت بازتاب است که گفته بر اساس نظر اکثر مراجع تقلید، امساک از مبطلات روزه، نظیر خوردن و آشامیدن، پس از ثبوت اول ماه حتی بر کسانی که تا کنون روزه نبوده اند، واجب است. یعنی از حالا تا اذان مغرب حق نداریم چیزی بخوریم و بیاشامیم و البته این به معنای روزه هم به حساب نمی رود. زهی خیال باطل. جالب سایت اینترنتی برخی از مراجع است که هنوز در حال و هوای نیمه شعبان بوده و انگار نه انگار که مراجعان در این ایام انتظار دیگری دارند. (تازه هنوز بازی هلال ماه شوال و اعلام عید فطر مانده است.)
در این گیر و دار از جانب دوستان پیغام می رسد که پیشنهاد شده از سال آینده ماه رمضان هم به مانند جام جهانی برگزار شود، چهار سال یکبار و البته هر بار در یک کشور! 
گذشته از این حرف ها، آخ که دلم چقدر برای این نوا تنگ شده بود...   ماهرویان و ماهدوستان بشنوند