م - ت :شایعه شومی این طرف و آن طرف پیچیده که شرقی ها ا از شنیدن خبر توقیف هم میهن شاد شده اند  و از بیکاری همکاران سابق قند توی دلشان آب شده است . نمی دانم آنها که  به این شایعه دامن می زنند چه نیتی در سر دارند ولی من حاضرم گواهی بدهم  آن زمان که خبر توقیف هم میهن   رسید ، تحریریه شرق یا دستکم آن دو سه سرویسی که من دیدم یک باره سوت و کور شد . 
کسی هورا نکشید ، کسی قند توی دلش آّب نشد . همه آن ها که من دیدم غصه دار شدند . اصلا گیرم چند نفری هم در خفا شادمانی کرده باشند ولی این حس عمومی نبود . تا  ساعت 30 :9شب همه بچه های سرویس سیاسی در روزنامه مانده بودند چون هیچ کس حال رفتن نداشت . حس بدی بود که بچه های قدیمی شرق بیشتر درکش      می کنند . 
ناراحتی تاجیک و بغض افروز منش را به عینه دیدم .نیز نگرانی و دلهره سایر بچه ها از این که شرق هم دوباره توقیف شود .
  تا ساعت 9 به قول نیلوفر منصوریان همه منتظر بودیم ببینیم آقای موتوری که نامه توقیف هم میهن را به   به آفرین برده ُسری هم به خیابان گلشهر جردن می زند یا نه . 
 بنابراین این دروغ بزرگ که شرقی ها از شنیدن خبر توقیف هم میهن خوشحال شدند  را باور نکنید . این همان چیزی است که آقای مرتضوی و  خبر ویژه نویس کیهان می خواهد . 
من هنوز هم که هنوز است هر کس از بچه های قدیمی شرق را می بینم ار قوچانی و تیمی که در هم میهن بود با احترام یاد می کنند . هر چند هر قاعده ای استثنایی هم دارد. 
این که بعضی دوستان اصرار دارند تیتر یک نشدن توقیف هم میهن در شرق را هم به عنوان  سند اختلاف های بچه های این رورنامه قلمداد کنند . دور از انصاف است . تا آن جا که من می دانم  خبر  توقیف هم میهن تا مرز تیتر یک شدن هم رفته بود ولی چیزی به اسم احتیاط که گاهی شرط عقل است مانع آن شد . رحمانیان گفته بود شب خطرناکی است ، باید احتیاط کنیم . 
  با این حال ، بچه ها فردای توقیف هم میهن به سردبیر خرده می گرفتند که چرا خبر  توقیف هم میهن تیتر یک نشده است . در سخن بچه ها اثری از دشمنی و  اختلاف نبود ، پاسخ های سردبیر هم نیز . احمد غلامی با همه علاقه اش برای پرداخت این موضوع استدلال هایی داشت که شاید زمانی صلاح ببیند آنها را مطرح کند .

پی نوشت : برای نوشتن این پست با خودم حسابی کلنجار رفتم . ولی به دو دلیل تصمیم گرفتم که بنویسم. نخست این که فکر کردم به عنوان کسی که تازه به مجموعه شرق وارد شده ،  ممکن است  بی طرفانه تر و بی غرضانه تر بنویسم و دلیل دومم این بود که جز خاطره وطن خواه کسی از دوستان کنونی شرق را به وبلاگ نویسی نمی شناسم و اگر هم هست در این باره چیزی ننوشته است .