س.س: نیمه شب است و ساعت از 4بامداد گذشته است. وبلاگ های بچه ها را می خوانم و توقیف هم میهن بیشتر ذهنم را مشغول می کند. در میان این موج ناراحتی و نگرانی، تصورم بر این است که هم میهن باز می شود و به کارش ادامه می دهد اما نه به این سبک و نه به این شکل. در بهترین حالت روزنامه نگارانش را تحمل می کنند و تعهد می گیرند که پایشان را از گلیمشان دراز تر نکنند و به کسی گیر ندهند. حالت بدتری هم البته متصور است. تیم سیاسی و مهم تر از آن سردبیرش عوض شود و بعد اجازه چاپ بگیرد.
حاکمیت البته با کرباسچی مشکل دارد و چشم دیدن موفقیت وی را ندارد اما مهم تر از کرباسچی، تیمی است که می تواند موفقیت وی را رقم بزند.
به همین خاطر حرف اول و آخر توقیف هم میهن یک چیز است: محمد قوچانی و همراهانش باید خانه نشین شوند.
 زمانی ابراهیم نبوی در جایی گفته بود: نظام جمهوری اسلامی با دو جور آدم مشکل دارد. یک دسته آن ها که فکر می کنند و دیگران را هم به فکر کردن وا می دارند، یک دسته هم آن ها که لذت می برند و از دیگران هم می خواهند که از زندگی لذت ببرند. محمد قوچانی از روزنامه نگاران دسته اول است که اتفاقا هم خیلی خوب فکر می کند هم دیگران را اساسی به فکر کردن وا می دارد. به همین خاطر است که روزنامه های تحت سردبیری او تحمل نمی شود و  مهر توقیف می خورد.
قوچانی وهمراهانش باید از عرصه روزنامه نگاری خداحافظی کنند؛ همان طور که شمس الواعظین و سحرخیز چنین کردند. این پیام مستقیم توقیف هم میهن است. پیامی که یکبار قبلا با توقیف روزگار داده شده بود اما ظاهرا کسی جدی نگرفته بود. محمد قوچانی باید قلم را ببوسد و کنار بگذارد چون خوش فکر است، خوش قلم است و کارش را خوب بلد است. این دلایل خنده دار و باور نکردنی دلیل خوبی است که راه برای بازگشت هم میهن هموار است اما به شرطها و شروطها.
دادستانی اگر قصد توقیف دائمی هم میهن را داشت، به راحتی می توانست با استناد به برخی مطالب این روزنامه دلایل محکم تری ارائه کند. اما سنگی بر جلوی پای این روزنامه انداخته شد که قابل رفع است، مگر آن که مدیریت روزنامه نگاه دیگری داشته باشد.
تصور می کنم توقیف هم میهن علاوه بر این که هشدار عملی به دست اندرکاران این روزنامه محسوب می شود، یک اخطار جدی به دیگر روزنامه اصلاح طلب هم هست. روزنامه هایی که در این گرماگرم رقابت مطبوعاتی، هر روز تند تر و صریح تر از قبل انتقاد می کردند و جسارت بیشتری از خود نشان می دادند.

 آیا ماه عسل مطبوعات پایان گرفته است؟

توقیف؛ نگاه از درون
دیگر هم میهن نداریم...
تعطیلی هم مهین زنگ خطر توقیف همه روزنامه های اصلاح طلب