دیکتاتور رفت؛ مرگ اندیشی چطور؟
س.س: قوم و خویشی در جنگ هشت ساله از دست نداده ام تا دقیقا بفهمم خانواده شهدا و جانبازان اکنون چه حس و حالی دارند اما با اعدام صدام مخالف بودم به همان دلیل که با اعدام جلادان رژیم شاه هم مخالف بودم.
مرگ دیکتاتور البته مرا خوشحال و مسرور ساخت اما مرگ دیکتاتور امروز نبود. نیک که بنگریم می بینیم دیکتاتور آن روز به فنا رفت که چون حیوان زبان بسته ای از کنج چاله ای به در آورده شد و مردمان جهان نگاه بر چهره ذلیل او دوختند و صدام را در انبوهی از ریش وپشم سخره انگیز به تماشا نشستند.
دیکتاتور همان روز مرد. هرچند که حالا قرار است جسدش به خاک سپرده شود. به گمانم اعدام صدام شادی ندارد. آن ها که اهل نظرند و عبرت می جویند از همان لحظه به خفت در آمدن دیکتاور شادی سر دادند. وگرنه حتی می توان بر جنازه صدام نشست و تکه تکه اش کرد و تکه های بدنش را نیز سوزاند.
اعدام صدام اما چیزی را عوض نمی کند جز این که همچنان بر همان چرخه انتقام گیری و کینه جویی در صحنه سیاست تاکید می کند.
با اعدام صدام مخالف بودم به همان دلیل که معتقدم اگر در کشور خودمان نیز چرخ روزگار به گونه دیگری چرخید، باید از هر نوع اقدام انتقام جویانه نسبت کارگزاران حکومتی خودداری کرد.
مرگ اندیشی و مرگ خواهی که هنری نیست. ذهن ها تا به یاد می آورد و مورخان تا در کتاب ها نوشته اند، همین بوده. هر رژیمی مرگ بلندمرتبگان رژیم قبل را خواسته و مردم هم همیشه اماده اند تا در پای هرچوبه داری جشن و پایکوبی برپا سازند. حکومت که عوض می شود جای اعدام کنندگان و اعدام شوندگان عوض شده و مردم هم باز هلهله و شادی برپا می سازند. باز همان آش و همان کاسه.
به گمانم یک بار باید این چرخه قطع شود و مردمان با همه نفرت و کینه ای که از ستم حاکمان و ظلم دیکتاتور ها دارند، رحم و مروت پیشه سازند و به جای کینه ورزی، مهر و آشتی بروز دهند. می دانم که گذشت از دیکتاتور و نادیده گرفتن جنایاتش سخت است. می دانم که دل مصیبت زده صدها هزار مادر فقط با مرگ صدام آرام می گیرد، اما معتقدم سرنگونی و خفت دیکتاتور، به اندازه کافی درس آموز و شاد کننده بوده است.
اعدام صدام و شادی از این بابت فقط یک نکته را می رساند و این که ما هنوز همان مردمانیم؛ با همان تفکرات و همان کینه جویی.
در همین زمینه:
اعدام صدام، رهایی از تحقیر مدام
دیکتاتوری دیگر بر می خیزد
دیکتاتور پیشتر مرده بود
ریسمان بی ارزش
نگاه چرکنویس
یک دیکتاتور کمتر
برای نسل بشر متاسفم
و حالا صبح بدون صدام در بغداد
مرگ دیکتاتور البته مرا خوشحال و مسرور ساخت اما مرگ دیکتاتور امروز نبود. نیک که بنگریم می بینیم دیکتاتور آن روز به فنا رفت که چون حیوان زبان بسته ای از کنج چاله ای به در آورده شد و مردمان جهان نگاه بر چهره ذلیل او دوختند و صدام را در انبوهی از ریش وپشم سخره انگیز به تماشا نشستند.
دیکتاتور همان روز مرد. هرچند که حالا قرار است جسدش به خاک سپرده شود. به گمانم اعدام صدام شادی ندارد. آن ها که اهل نظرند و عبرت می جویند از همان لحظه به خفت در آمدن دیکتاور شادی سر دادند. وگرنه حتی می توان بر جنازه صدام نشست و تکه تکه اش کرد و تکه های بدنش را نیز سوزاند.
اعدام صدام اما چیزی را عوض نمی کند جز این که همچنان بر همان چرخه انتقام گیری و کینه جویی در صحنه سیاست تاکید می کند.
با اعدام صدام مخالف بودم به همان دلیل که معتقدم اگر در کشور خودمان نیز چرخ روزگار به گونه دیگری چرخید، باید از هر نوع اقدام انتقام جویانه نسبت کارگزاران حکومتی خودداری کرد.
مرگ اندیشی و مرگ خواهی که هنری نیست. ذهن ها تا به یاد می آورد و مورخان تا در کتاب ها نوشته اند، همین بوده. هر رژیمی مرگ بلندمرتبگان رژیم قبل را خواسته و مردم هم همیشه اماده اند تا در پای هرچوبه داری جشن و پایکوبی برپا سازند. حکومت که عوض می شود جای اعدام کنندگان و اعدام شوندگان عوض شده و مردم هم باز هلهله و شادی برپا می سازند. باز همان آش و همان کاسه.
به گمانم یک بار باید این چرخه قطع شود و مردمان با همه نفرت و کینه ای که از ستم حاکمان و ظلم دیکتاتور ها دارند، رحم و مروت پیشه سازند و به جای کینه ورزی، مهر و آشتی بروز دهند. می دانم که گذشت از دیکتاتور و نادیده گرفتن جنایاتش سخت است. می دانم که دل مصیبت زده صدها هزار مادر فقط با مرگ صدام آرام می گیرد، اما معتقدم سرنگونی و خفت دیکتاتور، به اندازه کافی درس آموز و شاد کننده بوده است.
اعدام صدام و شادی از این بابت فقط یک نکته را می رساند و این که ما هنوز همان مردمانیم؛ با همان تفکرات و همان کینه جویی.
در همین زمینه:
اعدام صدام، رهایی از تحقیر مدام
دیکتاتوری دیگر بر می خیزد
دیکتاتور پیشتر مرده بود
ریسمان بی ارزش
نگاه چرکنویس
یک دیکتاتور کمتر
برای نسل بشر متاسفم
و حالا صبح بدون صدام در بغداد
http://www.mahjad.net/cgi-bin/cms/mt-tb.cgi/323